İhtimaller dahilinde düşmek üzereyim...

İhtimaller dahilinde düşmek üzereyim...


Hadi diyorum... Tekrar, sil baştan başlayalım...


Sil istiyorum ama baştan değil. Sondan başa doğru olsun bu siliş ya da benim istediklerimi silelim gerişi kalsın...


Her sabah aynada gördüğüm benden daha da uzaklaşıyorum... Her sabah kaçıp saklanmak istiyorum yorganın altına, kendimden kaçmak , senden kaçmak, eşimden dostumdan kaçmak istiyorum hatta inanmayacaksın ama kaçıp sığınmak istiyorum allaha, hani şu rahim ve rahman olana.


Ama olmuyor, ben yine her sabah kendimle uyanıyor, yine kendimle yaşıyorum.


Elimde bana verdiğin kağıtla uyanıyorum ve günün her saati ucunda duruyorum o kağıdın... Ama düşmüyorum. Düşersem başıma gelecekleri orada burada göstere göstere , karşıma çıkara çıkara bellettin bana.


Gözümü yumdum başlarda , kanalı, hatta yolumu değiştirdim ama yine başaramadım. Ezberledim hepsini...


Hadi diyorum her sabah... ve sen her sabah bana pişkin pişkin sırıtıyorsun aynada... üstelik her sabah tükenmez kalemlerle karaladığın o kağıdın ucunda buluyorum kendimi...


Korkum kağıtta yazanlar değil....


Kağıdın ucunda durmak rahatsız ediyor beni...


Düşme ihtimali canımı sıkan...


Böyle değildin sen ... “Hayat sevince güzel” şarkısını bize söyletendin... Artık kimse sevmiyor birbirini... Herkesin gözünde nefret, yüreğinde kin.. zaten yüreğindeki de yüzünde ya neyse! Rüyalarım bile rahatsız senin yüzünden... Uykularım bölük pörçük... Ucundan yakalamış olma ihtimaline de sevinemiyorum, çünkü zaten ucunda yaşıyorum...


Son kez söylüyorum; Hadi ama... Tekrar sil baştan başlayalım...

"Horoz Şekeri" nedir bilir misin sen?

Leblebi tozundan
kırık dökük zamanların,
yalandan da olsa rüzgarla yoğrulmuş çocuklarıyız biz...
Bu yüzdendir hayatın bizi durmadan öksürtmesi,
boğazımıza takılı kalmış uhdelerimiz de bundandır bizim...
Dünya doyuma ulaşırken zaman içinde..
Yenilikler içinde eskimeye yüz tutmuş,
sıkışık bir zamanın
 taa o günlerden bugünlere uzanan kollarıyız biz...
 Siz yeniyi bilirsiniz...
Oysa biz sizin yeninizi kendi eskimizde yaşamayı...
                                                       A.Ç

Aşk ve Kadın...

Bir İstanbul beyefendisiydi AŞK...
Egenin o küçük, romantik kasabalarına dayanıyordu kökleri...
"Meltem" in bir kadın isminden ibaret olmadığını bilirdi o...
Bir de, bilirdi denizin kız kokması ne demek...
O yüzden çocukluğundan beri aynıydı misi...
Ve o İstanbul beyefendisi hep şunu fısıldardı meltemin kulağına;
"Sen olmadan da yaşayabilirim bilirsin...
Ya da sen, eyy sonsuz deniz!
Ben, bir tek onsuz yaşayamam...Bir tek onsuz" der
Ve
Koklardı misini doyasıya....
A.Ç

...

.....

Havada kalmıştı kadehi...

Bir yudum bile alamadı, bir yudum...

Bir balığı düşündü, bir şişeyi içinde yüzdüğü...

En son yansıması geldi aklına aynadaki...

İşte onu düşünemedi...

Baktı, yetmeyecek yüreği, "Şerefe" dedi, "Şerefe Yalan Dünya!"...




A.Ç.

Yanılıyorsun...!

Şimdi sen bana " Son gemiyi de kaçırdın...Gitti artık! Bu beklemeler nafile...!" diyorsun ya... Yanılıyorsun usta... Ben hiçbir gemiyi kaçırmadım... Aksine, onlar hep 1 eksik gittiler...

Kimileri Şanslı Doğar...

Bize yıllardır anlatılan "Çalışan her şeyi başarır" sanısı koca bir yalan bence...Evet çalışan bir şeyleri başarır tamam...Ama başardığı o şey her neyse, inanın bana o işe yeteneği olan ve hiç bir çaba harcamamış kişinin eserinin yanından bile geçemez. Mesela ben gittim bi fotograf makinesi aldım...İyi ki de aldım... En azından fotografı makinenin çekmediğini anlamış oldum. Bu da bişey.. 

Bugün öyle sağa sola bakınırken bakın kiminle tanıştım.

Rus fotografçı Daniel Korzhonov...

Dağlar ve insan onu çok etkiliyormuş,bu yüzden Ukrayna'nın Cremea bölgesine bir arkadaşıyla gitmiş, bu fotografları çekmiş...